عزیزی که دائم تشویق میکنی به کوکتل ساختن و چاقو زدن

یک قدم جلوتر از نوک دماغت رو ببین. ده تاشو زدی صدتاشو زدی دویست تا ماشینشو با کوکتل آتیش زدی فکر میکنی رژیم می لرزه میگه بفرما؟ یا فکر میکنی گه این اتفاق بیافته مردم مثل تشنه های آتیش سوزی میریزند تو خیابون که آی دویست تا ماشین نیروی انتظامی اتیش گرفته الان دیگه رژیم بر میگرده؟

دقیقا برعکس این میشه. عمده مردم اگه فضا از یک حدی تندتر بشه توانایی اشون رو از دست میدند که اصلا از خونه بیرون بیان و نگرانی واسه همدیگه یا منجر به فرار از شهر میشه یا منجر به کنار کشیدن از جامعه. 300 هزار نفر فقط از لیبی وارد تونس شدند فکر میکنی به خاطر چی؟ تازه اونجا نصف بیشتر مملکت کلا از دست قذافی بیرون رفته.

به جای این بی حوصلگی روی سه شنبه های اعتراض تمرکز کنیم. کاری کنیم که سه شنبه به سه شنبه کل شهر این بسیجی ها اماده باش باشند. دو سه جا یک ساعت تظاهرات بشه هم کافیه. مهم ادامه پیدا کردنش مثل استخوون لای زخمه. خواب از سرشون میره که شهر اروم بشه اینطوری.

یک حرف دیگه. مهم نیست زیاد که چه روشی یا چه برنامه ای. مهم اینه که سر یک برنامه ای به اتحاد برسیم. تو بگو برنامه بعدی جنبش سبز اینه همه برند کلک چال شعار بدند. بگو قراره همه برند نماز جمعه لای شعارها پارازیت بدند — فرقی نمیکنه. رمزش تو اتحاد و استمرار هست.

ایران از لیبی بدتر هست برای انقلاب. اگه تو لیبی قذافی مردم رو بمبارون کرده مطمئن باش بسیج حاضر هست همه اداره های دولتی و مدرسه ها رو تبدیل کنه به زندان همه کارمندهای بسیجی هم حقوق بگیرند به جای زندان بان. منظور اینکه امید به یک انقلاب 18 روزه نباید بست. به جاش تمرکز باید روی یک حرکت لااقل یک ساله باید باشه که قدم قدم هدفش بالابردن سطح امید و جرات مردم هست. یک جایی وقتی به اون درجه اتحادی که باید وقتی برسیم حرکت خود به خود تبدیل میشه به قدرت موثر که میتونه تهدید جدی باشه که اونوقت حکومت رو مجبور کنه به امتیاز دادن برای تضمین بقای خودش. به محضی که فضا شروع به باز شدن کنه تحت فشار — اتفاقی که سال 77 افتاد مثلا — سرعت حرکت تشدید میشه و به سادگی تبدیل میشه به فرصتهای جدی

برچسب‌ها: نفی خشونت