مرغها رو تو قفس هایی نگه میدارند که از هم فاصله دارند. دستشون به هم برسه حمله میکنند و گوشت هم رو میخورند. عزیز دل. شمای دلسوز که میخواهی دوباره گرفتار دست دیکتاتورها نیافتی. رفیق وطن دوست که اسم خاندان سلطنتی میاد تنت کهیر میزنه. شمایی که ریش جو گندمی اردشیر امیرارجمند رو میبینی احساس خارش و خفگی بهت دست میده. چه فایده آخه؟ اونم الان که یکی دیگه افتاده روی خرخره همه امون که چشم برگردونیم گردنمون رو بشکنه من و تو هی چشم تو چشم هم چشم غره میریم که فلانی رو بپا حسن. دیکتاتوره. برادر من/خواهر من/داداش/رفیق/آبجی/سرکارخانوم/حسن/حسین/کامبیز/پرستو/زهرا/زهره/فرنگیس چه فایده آخه؟ مگه مثلا اینکه عطا مهاجرانی چی گفته هر روز مساله ماست زیر هر بحثی؟ یا مثلا هر کی هرجا یک تئوری داد یک ربطی داره به «مثلث مهاجرانی – کدیور – نبوی » . این مثلث و مربع از کجا در اومد دیگه؟ چه فایده آخه؟ رضا پهلوی هم والله هر سخنرانی اش رو گوش کنی تومنی صنار با حرفهای باباش فرق داره. حالا هی این مواظب هست که سلطنت طلب ها جلو نزنند و اون مواظب که اصلاح طلبها مجال پیدا نکنند و اون نگران که یک وقت یکی این وسط یک دایره سفیدی رو سرش باشه و یک ارتباطی به جنبش سبز و حرکت دموکراتیک و غیره علی هذا داشته باشه. بیخیال. مساله ما چیز دیگه است. به خدا چیز دیگه است. نفس همه مردم رو تنگ کردن و یک عده دارند به هم نوک میزنند. یعنی چی که همین حالا باید بحث بشه که مثل 57 نشه؟ 57 نیست. 89 است الان. بیدار شو. نه رضا پهلوی الان دخلی به محمدرضا پهلوی 57 داره و نه کدیور دخلی به خمینی. این هپروت استعاری واسه جنگ و جدل بازنشستگی پای اینترنت خوبه. نه واسه جنبش جدی دموکراسی خواهی.
