به نظر من استراتژی کاملا خوبیه. سردار جعفری حساب کرده اسرا رو ازاد میکنه اما اسلحه رو میگذاره بیخ شقیقه اشون – اصلاح طلبها رو وادار میکنه بیان تو میدون و تو یک انتخابات کنترل شده دیگه دوباره به اصطلاح باعث شکست و ابروریزی اشون میشه.

اما طرف دیگه ماجرا اینه که باز کردن فضا و ازاد کردن اسرا باعث میشه سردار جعفری و مجتبی خامنه ای دقیقا دوباره از همون سوراخی گزیده بشند که ۷۶ و ۸۸ گزیده شدند. کسایی رو که زندانی کردن ادمهای کار کشته و پایبندی هستند. موسوی و کروبی به محضی که ازاد بشند قهرمان هایی تبدیل شدند که می تونند موج ایجاد کنند. همین طور تاج زاده و هر کدوم دیگه از اسرای جنبش. حتی مجید توکلی الان برای خودش وزنه ای است.

نتیجه اینکه با این حرکت خاتمی عملا سردار جعفری و آقا مجتبی تو دو راهی دو سر باخت گیر کردند. اگر به همین روش فعلی ادامه بده انتخابات یخی خواهیم داشت که دیگه مقام معظم هم توش میمونه چطوری توجیه اش کنه. اگر هم سعی کنه فضا رو کنترل شده باز کنه با اسلحه روی گوش فعالین سیاسی، هر لحظه احتمال داره رو دست بدی بخورند و اوضاع همچین از دستشون خارج بشه که دیگه نتونند جمعش کنند.

هر چی نباشه تو این مدت خاتمی الااقل تجربه سر و کله زدن با اینها ررو داره که خیلی ها ندارند. این پا اون پا کردن خاتمی کاملا از این جهت معنی میده. جعفری باید امید داشته باشه که اصلاح طلبها در صورت باز شدن فضا و ازادی اسرا لااقل تا حدی همراه انتخابات میشند. برگ برنده ای که باعث تحولی در اوضاع و مهمتر از همه ازادی اسرا می تونه باشه اینه که این هویج شرکت مشروط در انتخابات جلو صورت مجتبی و جعفر خلاف خوب دونده بشه.

سمت و سوی رقابت بوجود امده بین گروههای سیاسی خارج از کشور سالم نیست و در نهایت باعث تضعیف کلی جنبش خواهد بود. در این شرایط ساز و کار رقابت غیر مخرب و سازنده ای به مانند انتخابات می تواند انرژی موجود در گروههای رقیب را تبدیل به انرژی محرک و پوینده برای ادامه راه نماید. نشانه های نیاز مبرم به سازوکاری غیری مخرب برای ایجاد هماهنگی ضمن رقابت در برخوردهای اخیر با سازمان مجاهدین خلق، آقای محمد خاتمی، آقای  مجتی واحدی، آقای اردشیر ارجمند، آقای محمد کدیور، آقای رضا پهلوی  و تفکرات نزدیک به ایشان، می توان دید. برقراری یک ساز و کار دموکراتیک با نظارتهای دموکراتیک و رسانه ای موجود عملا می تواند مناقشات فراوان موجود بین گروهای مختلف را به سمت یک هدف واحد سوق دهد و به بحثهای فرساینده در بازه های زمانی خاص خاتمه دهد، به این معنی که برای مثال در صورت  شکست انتخاباتی گروه الف تا دور بعدی انتخابات انرژی گروهها و توده مصروف به تببین مقبولیت یا عدم مقبولیت گروه الف نخواهد شد،‌ در عوض تمرکز به هدف اصلی جنبش معطوف خواهد بود،‌ و گروه الف فرصت خواهد داشت تا دور بعدی انتخابات برنامه های خود را منعطف به خواست عموم و نوسازی کند.

در اینجا به دو راهکار اشاره میشود:

در شرایط ایده آل گروهها و شخصیت های فعال سیاسی خارج از کشور می توانند ضمن هماهنگی به ساز و کار عملی برای برقراری نوعی از انتخابات و تعین شورایی برای همفکری و همگرایی و بیان مواضع حرکت دموکراسی خواهی ایران در خارج از کشور نماید.  لازمه چنین امری مشارکت مالی و سازمانی گروههای سیاسی و اجتماعی فعال خارج از کشور برای سازماندهی یک چهارچوب مورد قبول و مورد حمایت است.  گروهای دانشجویی و اجتماعی فعال در بیشتر شهرهای مهم دنیا در خارج از ایران می توانند به عنوان مجریان بی طرف با نظارت جمعی گروههای شرکت کننده بستری برای بنای یک ساز و کار غیر مخرب برای رقابت سیاسی و جهت دهی انرژی اپوزیسیون خارج از ایران به سمت و سوی سازنده عمل کنند.  در صورت موفقیت در نهادینه کردن یک چهارچوب پایه با قابلیتهای نظرات دموکراتیک می توان به نتایج بسیار مهمی دست یافت که از جمله مهمترین آنها تشکیل یک نهاد دموکراتیک در خارج از کشور برای رای زنی با سایر کشورها و برخورد از موضع حقانیت و قدرت با رژیم داخل ایران است. هرچند تحقق این پیشنهاد میتواند در شرایط فعلی دشوار به نظر می رسد اما با در نظر گرفتن پتانسیل گروههای دانشجویی و اجتماعیی در بیشتر دانشگاهها و شهرهای مهم خارج از کشور چندان هم دور از دسترس نیست.

در قدم اول اما نیاز به فشار عمومی از پایین به گروههای فعال سیاسی برای رسیدن به تفاهم و پایبند بودن به چهارچوبهای دموکراتیک رقابت است. گروههای مختلف در صورتی که با عزم توده برای برقراری یک ساز و کار دموکراتیک مواجه شوند نهایتا مجبور به قبول شرایط جدید بازی خواهند بود. سایت بالاترین با پیش دستی در این زمینه عملا می‌تواند نقش کاتالیزور را در این بین بازی کند. برگزاری یک انتخابات تقریبا دموکراتیک در بالاترین کم و بیش عملی است. بالاترین با تشکیل یک شورای دموکراتیک رهبری به عنوان سخنگوی بخشی از جامعه مجازی فعال سیاسی می تواند اولا نقش خود را در فضای سیاسی تثبت کند. در شرایط حاضر که هیچ گروه مرجعی نمی تواند ادعای نمایندگی توده های مطلع سیاسی را بنماید،‌ بالاترین با پیش دستی و برگزاری انتخابات دموکراتیک عملا می تواند سایر گروهها را به زمین بازی بکشاند، و انرژی موجود در‌ رقابتهای منفی بین گروهها را به نیروی محرک جدید تبدیل کند.

عزیز دل. شمای دلسوز که میخواهی دوباره گرفتار دست دیکتاتورها نیافتی. رفیق وطن دوست که اسم خاندان سلطنتی میاد تنت کهیر میزنه. شمایی که ریش جو گندمی اردشیر امیرارجمند رو میبینی احساس خارش و خفگی بهت دست میده.

چه فایده آخه؟

اونم الان که یکی دیگه افتاده روی خرخره همه امون که چشم برگردونیم گردنمون رو بشکنه من و تو هی چشم تو چشم هم چشم غره میریم که فلانی رو بپا حسن. دیکتاتوره.

برادر من/خواهر من/داداش/رفیق/آبجی/سرکارخانوم/حسن/حسین/کامبیز/پرستو/زهرا/زهره/فرنگیس

چه فایده آخه؟ مگه مثلا اینکه عطا مهاجرانی چی گفته هر روز مساله ماست زیر هر بحثی؟ یا مثلا هر کی هرجا یک تئوری داد یک ربطی داره به «مثلث مهاجرانی – کدیور – نبوی » . این مثلث و مربع از کجا در اومد دیگه؟

چه فایده آخه؟ رضا پهلوی هم والله هر سخنرانی اش رو گوش کنی تومنی صنار با حرفهای باباش فرق داره.

حالا هی این مواظب هست که سلطنت طلب ها جلو نزنند و اون مواظب که اصلاح طلبها مجال پیدا نکنند و اون نگران که یک وقت یکی این وسط یک دایره سفیدی رو سرش باشه و یک ارتباطی به جنبش سبز و حرکت دموکراتیک و غیره علی هذا داشته باشه.

بیخیال. مساله ما چیز دیگه است. به خدا چیز دیگه است. نفس همه مردم رو تنگ کردن و یک عده دارند به هم نوک میزنند.

یعنی چی که همین حالا باید بحث بشه که مثل 57 نشه؟ 57 نیست. 89 است الان. بیدار شو. نه رضا پهلوی الان دخلی به محمدرضا پهلوی 57 داره و نه کدیور دخلی به خمینی. این هپروت استعاری واسه جنگ و جدل بازنشستگی پای اینترنت خوبه. نه واسه جنبش جدی دموکراسی خواهی.

حواسمون باشه. تو هپروت سیر نکنیم. تو رویا سیر نکنیم که یک روزی همه از خیابون میریزند بیرون و بی محابا میدوند تا خود صدا و سیما و همه پلیسها میترسند و یک ساعته یکی از انقلابیون میکروفون رو از دست گوینده اخبار  میکشه بیرون و به همه اعلام میکنه تبریک میگم ملت ایران آزاد شدید.

میدونی؟‌ این دعوا جنگ زور و باتوم نیست. جنگ اعصاب است. جنگ اینکه کی زودتر کم میاره. کی زودتر میترسه و جا میزنه.

ما خوب میدونیم دشمن ما از چی میترسیه و از چی به هم میریزه .

بیایید بیشتر بریم رو اعصابشون.  و خیلی کارهای ساده میشه کرد.

اون بنرهای دیکتاتور به پایان سلام کن روز سه شنبه ها میدونین چه اعصابی از اینها داغون خواهد کرد؟  بگذارین دو تا سه شنبه دیگه پیش بیاد تا ببینین. فقط دو نفر و یک تکه پارچه و یک قلم مو لازم داره.  هر سه شنبه هر جای ممکن شهر. مجبور میشند نیروی ویژه بگذارند که سه شنبه ها دنبال بنر«دیکتاتور به پایان سلام کن» بگرده.

توانمون رو باید بگذاریم که به همدیگه پیام برسونیم که ما هستیم.  چه سه شنبه ها شهر به خاطر ما نظامی بشه و چه خطیب نماز جمعه از شدت عصبانیت از ما کلمه ها تو دهنش قفل بشه.

به قول وائل غنیم (Wael Ghonim) این جنگ برای شکستن سدهای روانی ترس هست.  به قول موسوی همون روزهای اول امید مایه اصلی حرکت ماست.

به یاد موسوی و کروبی.  به یاد کسی مثل رمضان زاده- نوری زاد – و به یاد کسایی مثل تاج زاده که الان زندانی هست و قرنطینه چون میدونند حرفهاش موجب روحیه است برای ما. که از حرفهای همسرش فخری محتشمی پور هم ترسیدند و بازداشتش کردند. حرف هرکدوم از ماها باید برای بقیه همون نقش رو بازی کنه و همونقدر روحیه بده.  بیایید بیشتر به هم اعتماد کنیم. متحد باشیم. و صبور و متمرکز اماده یک مبارزه طولانی باشیم.  کسی نمیدونه به کجا خواهد رسید. همون طور که مصری ها هیچ وقت فکر نمیکردند چه اتفاقی خواهد افتاد روزی که سیاه پوش تو بندر اسکندریه پشت به دریا ایستاند و احساس قدرت کردند.

میدونی چی رویا نیست؟ که خیلی از ما عصبانی هستند و خیلی از ما میترسند که روز قبل از چهارشنبه سوری خبر دروغی ملاقات بچه های موسوی رو پخش میکنند و خبر خاموش روشن شدن چراغهای خونه کروبی.

شک نکنین که از طولانی شدن میترسند.  و ته دلشون میدونند که ما ایستادیم. سفت.

دقیقا برعکس این میشه. عمده مردم اگه فضا از یک حدی تندتر بشه توانایی اشون رو از دست میدند که اصلا از خونه بیرون بیان و نگرانی واسه همدیگه یا منجر به فرار از شهر میشه یا منجر به کنار کشیدن از جامعه. 300 هزار نفر فقط از لیبی وارد تونس شدند فکر میکنی به خاطر چی؟ تازه اونجا نصف بیشتر مملکت کلا از دست قذافی بیرون رفته.

به جای این بی حوصلگی روی سه شنبه های اعتراض تمرکز کنیم. کاری کنیم که سه شنبه به سه شنبه کل شهر این بسیجی ها اماده باش باشند. دو سه جا یک ساعت تظاهرات بشه هم کافیه. مهم ادامه پیدا کردنش مثل استخوون لای زخمه. خواب از سرشون میره که شهر اروم بشه اینطوری.

یک حرف دیگه. مهم نیست زیاد که چه روشی یا چه برنامه ای. مهم اینه که سر یک برنامه ای به اتحاد برسیم. تو بگو برنامه بعدی جنبش سبز اینه همه برند کلک چال شعار بدند. بگو قراره همه برند نماز جمعه لای شعارها پارازیت بدند — فرقی نمیکنه. رمزش تو اتحاد و استمرار هست.

ایران از لیبی بدتر هست برای انقلاب. اگه تو لیبی قذافی مردم رو بمبارون کرده مطمئن باش بسیج حاضر هست همه اداره های دولتی و مدرسه ها رو تبدیل کنه به زندان همه کارمندهای بسیجی هم حقوق بگیرند به جای زندان بان. منظور اینکه امید به یک انقلاب 18 روزه نباید بست. به جاش تمرکز باید روی یک حرکت لااقل یک ساله باید باشه که قدم قدم هدفش بالابردن سطح امید و جرات مردم هست. یک جایی وقتی به اون درجه اتحادی که باید وقتی برسیم حرکت خود به خود تبدیل میشه به قدرت موثر که میتونه تهدید جدی باشه که اونوقت حکومت رو مجبور کنه به امتیاز دادن برای تضمین بقای خودش. به محضی که فضا شروع به باز شدن کنه تحت فشار — اتفاقی که سال 77 افتاد مثلا — سرعت حرکت تشدید میشه و به سادگی تبدیل میشه به فرصتهای جدی

این مقدمه برای اینکه اصولا نباید به دنبال طرحهای فراگیر و از رنگ خشونت نظامی بود.

از این دیدگاه، طرح راهپیمایی های هر سه شنبه بسیار طرح معقول و موثری می تواند باشد. اگر این طرح با تکرار چند باره بتواند سه شنبه رو به عنوان روز هفتگی اعتراض جا بیاندازد، و موجب واکنش هفتگی نیروهای امنیتی بشود چندان دیر نخواهد گذشت که اولا سطح آگاهی و امید عامه مردم رشد چشمگیری میکند و ثانیا نظام مجبور به تغییر روش میشود و ثابت خواهد شد که سرکوب مقطعی جوابگوی تامین امنیت نیست.

در عوض در شرایط حاضرحضور پیوسته هفتگی خیابانی به نظر عملی نیست — و با عدم موفقیت چشمگیر موجب سرخوردگی امید عمومی خواهد شد. بعلاوه فرصت دیگری برای طرفداران تئوری سرکوب مقطعی خواهد بود که از سرکوب نتیجه ای هرچند برای مدتی کوتاه بگیرند.

مظلومیت ما رمز همراه کردن بقیه است. ظلم گم نمیشه.

بترسونین و عکس بگیرین. همین آدمها هم روزی باید کشیده بشند طرف ما اگه قرار هست بتونیم راه به جایی ببریم. اینها فرصت طلب ترهای جامعه هستند که ببینند باد از این طرف می وزه و امکان حیاتی براشون بین این طرفی ها هست براشون بر میگردند.

به مصر و لیبی و ایران 1357 نگاه کنید. ارتش و وزیر دادگستری مستعفی و اینها همین طوری نیامندند طرف مردم. مردم یک شرایط روشنی درست کردند که اون طرفی ها حس نکنن قافله رو اگر باختند خونشون گردن خودشون میشه و از بابت همین انگار پای جونشون وسط هست که بجنگند